مدح و مناجات با صاحب الزمان در ولادت امام عسکری علیهالسلام
ای عــلَّـتِ زیـبـایـیِ دنــیـا؛ ابــاصـالـح دلخـواهِ درّ و گـوهـر و دریا؛ اباصالح طاووسِ اهـلِ جـنّت ای آرامشِ مـطلق زیبـاتـرین! زیـبـاتـرین زیـبا؛ ابـاصالح دلگیری از اوضاع این پـروندهٔ سنگین دلگـیـرم از دنـیـای بیتـو؛ یا ابـاصالح بیبند و باریِ منِ عـاصی اسیرت کرد در خـیمهگـاهت ماندهای تنها؛ اباصالح کافیست دیگر سالها با چشم "دل" دیدن با چشم "سر" میبینمت آیا؛ اباصالح؟! شد الـتـیـام دردهـا ذکـرِ "مـدد زهــرا" شد انـتـقـام هـرچه ظـالـم بـا؛ ابـاصالح برگرد ای قـرآنِ چندین قـرن؛ دلـتنگی تفسیرِ"نور" و "نصر" و "أعطینا"؛ اباصالح صوت نماز و سجدههایِ تو تماشاییست ای مقـتدایِ حـضرتِ عـیسی؛ اباصالح داری تبسّم بر لبانت! عطرِ خوشبویی- از شالِ سـبـزت میشود پیدا؛ اباصالح شد سـامـرا با دسـتهـای تو چـراغانی دارنـد مـیآیـنـد ســائـلهـا؛ ابــاصـالـح "یا عسکری" میگویم و دل میبرم از تو ای تا هـمیـشه پـرچـمت بـالا؛ اباصالح نامش حسن بود و دوباره پهن شد سفره شد با پدر لطف و کرَم معـنا؛ اباصالح جشنِ عظیمی از ملائک در حضورِ تو دور ضریحـش میشود برپـا؛ اباصالح عیـدیِ عـالـم کاشکی برگـشـتـنت باشد در این شبی که میرسد بابا؛ اباصالح! |